Ég sagði frá því í síðustu færslu að konan hefði farið út á lífið um helgina og jafnframt að guð einn vissi hvað hún hefði gert þar. Ég lét inn myndir af henni sem ég fann á alheimsnetinu og fékk þar smjörþefinn af því sem hún var að gera því á myndunum er lítll strákur að gera sig líklegan. Dæmi svo hver sem vill hvort hún hafi gert eitthvað, ég veit ekkert um það og treysti minni konu, en ég verð að segja að grunnsemdir mínar uxu, eða juxu eða jókust eða bara auktust, til muna í gærkveldi rétt upp úr klukkan tuttugu og þrúhundruð. Ég var í skólanum til sex fór svo heim fékk mér að borða og horfði á fréttir. Klukkan 20:03 rennur ókunnugur bíll í hlað. Ég var kominn í vinnugallan og fer út. Sé þá að það er Óli að sækja mig á nýja bílnum sínum eins og um hafði verið samið. Við fórum í húsbyggingu hans og lögðum skítarör. Þegar við höfðum lokið verki okkar skutlaði hann mér heim og sé ég þá að frúarbíllinn er kominn í hlað úr Reykjavík þar sem hún konan hafði verið að hitta einhverjar fegurðardrottningar, að eigin sögn. Ég gekk inn í stofu og þar sem allt var slökkt. Ég hafði sagt henni að ég yrði fram yfir miðnætti, ekki var hún farinn að sofa? klukkan var rétt rúmlega ellefu. Ég fikra mig lengra inn í hús þegar stokkið er fram og rekið framan í mig blómvendi. Ég hnerraði. Það var hún. Konan. Búin að kaupa níu rauðar rósir handa mér og ilmkerti í þokkabót, með vanillu. Ég spilaði með þóttist vera svaka undrandi en var það ekki. Þetta gerði lítið annað en að staðfesta grunnsemdir mínar. Hún hafði náð sér í nýjan. Ég þóttist þó vera hamingjusamur og ætla að þykjast vera það áfram þangað til grunnsemdir mínar fá nánari staðfestingar.