Já það kemur yfirleitt ekki í ljós hvers maður þarfnast mest fyrr en maður missir það. Það er nú bara þannig að ef að síminn verður batterís laus þá hefur maður aldrei haft meiri þörf fyrir hann, tala nú ekki um ef að maður týnir honum, maður verður gjörsamlega lamaður, vinalaus og aðgerðarlaus. Þó færist um leið yfir mikið ró og næði. Hvað varð um að kíkja í heimsókn eitthvert án fyrirvara? Það er ekki gert í dag án þess að hringja á undan sér. Það hentar mér reyndar ágætlega því þá hef ég tíma til að fara í föt og henda rusli undir rúm og svona. En nú gerðist það að tölvan mín hrundi á þriðjudaginn, líklega vegna vírus sem ég hef náð mér í gegnum niðurhal á tónlist. En hvað gerir maður í háskóla tölvulaus, ég þarf að skila tölvuunnu verkefni á þriðjudag og ritgerð eftir tíu daga. Ég þarf líklega að gera það þá í tölvustofum háskólans, great. En það er bara þannig ef maður missir eitthvað af þessum tækjum sem að maður er orðin gjörsamlega háður þá verður algjört comunucation breakdown. Þetta væri í lagi ef að ég hefði heimatölvu en það hef ég ekki þannig að nú þarf ég bara bíða eftir að tölvan komi úr viðgerð sem tekur pottþétt meira en tíu daga og kostar pottþétt meira en tíu þúsund, urr!