Breska skipið, sem allir þekkja, sökk þann 15. apríl árið 1912 klukkan 2:20 um nótt. Það sökk í Norður-Atlants hafið um 400 mílur suður af Nýfundnalandi, Kanada. Um borð í þessu stærsta skipi sem byggt hafði verið voru um 2200 manns með talið bæði farþegar og áhöfn. Skipið hélt úr höfn frá Southampon á Englandi í jómfrúar ferð sína yfir Atlants hafið og lenti á ísjaka rétt fyrir minætti.

Titanic var hannað af William Pirre, Írskum skipasmíðara, og það var byggt í Belfast. Skipið var sagt það hraðskreiðasta í heimi ásamt því að vera það stærsta. Það var 883 fet frá stafni til skuts og var skipt í 16 hólf sem hægt var að loka af og hægt var að loka fjórum af þessum hólfum af, ef gat kæmi á skipið, án þess að það myndi sökkva. Vegna þessa var Titanic talið ósökkvanlegt af þeim mönnum sem hönnuðu og smíðuðu það. Rétt fyrir miðnætti 14. apríl kom skipið að ísjaka sem ekki var tekið eftir í tæka tíð og náði skipið því ekki að beygja frá honum.
Það olli því að fimm hólf af þessum 16 rifnuðu upp og fylltust af sjó. Við þungan af sjónum í hólfunum fimm togaði þunginn stafnið á skipinu niður og sjór flæddi svo í hin hólfin eitt af öðru. Stafn skipsins sóttin niður og á endanum stóð skipið nánast lóðrétt. En þá gaf skipið sig, brotnaði í tvennt og um klukkan 2:20 15. apríl sukku stafn og skutur á botn Atlantshafsins. Vegna þess hve lítið um neyðarbúnað var um borð og þess hve fáir björgunar bátar voru fóru um 1500 manns annað hvort niður með skipinu eða fraus til dauða í ísköldu Atlantshafinu. Flestir þeirra 700 sem lifðu af voru börn og konur og þar á meðal Kate Winslet. Einni klukkustun og tuttugu mínútum eftir að Titanic fór niður kom skip á svæðið. Þeir sem lifðu af í björgunarbátum voru teknir um borð ásamt handfylli af öðru fólki sem lá á flekum og öðru drasli úr skipinu. Það kom svo seinna í ljós að annað skip hafði verið rétt hjá í um 20 mílna fjarlægð þegar slysið átti sér stað en heyrði ekki neyðarkall Titanics vegna þess að fjarskipta maðurinn á því skipi var ekki á vakt. Mikil reiði fylgdi í kjölfar þessa hörmulega sjóslyss vegna lélegs búnaðar og árið 1913 var haldin alþjóða ráðstefna um öryggi við sjósókn. Þar voru settar reglur um að öll skip skyldu hafa björgunar báta um borð fyrir alla farþega og að halda skyldi námskeið um notkun þeirra. Alþjóða Ísvöktun var sett á laggirnar til að fylgjast með ísjökum á siglangarleiðum Norður-Atlants hafsins ásamt því að öll skip áttu eftir þetta að hafa 24 tíma fjarskipta vaktir, enda hefði það getað bjargað hundruðum mannslífa þennan örlagaríka dag.