Vaknaði klukkan sex í morgun og skreið uppí rútu sem var á leiðinni til höfuðborgar Búlgaríu. Þar var ég búinn að panta mér hótel herbergi fyrir nóttina og tjékkaði mig þar inn um tíu leitið. Þegar það var búið stökk ég náttúrulega af stað og gekk, og gekk, og gekk, og gekk. Þegar ég var búinn að labba í sjö klukkutíma, með matarhléum, renndi ég mér aftur á hótelið og lagði mig í klukkutíma. Þess má geta að ég smakkaði í fyrsta skipti á ævinni Dunkin Donuts og fékk mér vestrænan hamborgara er kenndur er við McDonald. Það var einstaklega gott að fá mat sem að maður kannast við því að það er ekki mikið um það í Sevlievo. Þegar ég vaknaði aftur fór ég út að éta, skrifaði þennan pistil og svo er planið að fara að sofa.

Í fyrramálið þarf ég að vakna klukkan fimm, gera upp hótelið og taka leigubíl út á flugvöll. Þar bíður mín eðal flugvél frá Bulgarian Air sem mun þeyta mér yfir meginlandið og henda mér út yfir Amsterdam. Ég lendi þar klukkan níu að staðartíma og hef þá þrjá tíma til spillis þangað til að kollegar mínir úr stjórnmálafræðinni og hún Halldóra mín lenda. Klukkan 14:00 er svo áætlað að fara með rútu til Brussel höfuðborgar Evrópusambandsins.

Í vikunni munum við svo heimsækja ýmsar stofnanir eins og t.d. Evrópuþingið, Evrópuráðið, EFTA, NATO og sendiráð Íslands svo eitthvað sé nefnt. Við eigum þó það sem eftir verður laugardagsinns og sunnudaginn fría þannig að það verður gengið, og gengið, og gengið, og gengið og tekið myndir:)

Síðasta sunnudag brá ég undir mig betri fætinum og fór í smá ferðalag. Ég vaknaði klukkan 7:30, á sunnudegi, og fór niður á rútustöð. Eftir smá hark með handabendingum og tilheyrandi andlitsmerkjum náði ég að kaupa mér miða til Veliko Tornovo sem er 200.000 manna borg í um hálftíma akstur frá Sevlievo.

Þegar ég kom þangað ákvað ég að ganga aðeins áður en ég tæki leigubíl í miðbæinn. Ég gekk í um það bil korter og áður en ég vissi af var ég kominn í miðbæinn. Það var fullt af verslunum en þær voru flestar lokaðar, klukkan var jú bara tíu á sunnudagsmorgni. Ég gekk áfram og varð var við fullt af flottum minnisvörðum og byggingum. Borgin er öll í brekkum og eiginlega bara fjöllum þannig að útsýnið var rosalegt þó að skyggnið hafi ekki verið mjög gott.

Fyrst að ég var kominn í miðbæinn hélt ég bara áfram göngu minni og vonaðist til þess að sjá í kastalan sem ég ætlaði mér að skoða. Þegar ég var svo búinn að ganga í í smá stund sá ég glitta í hann og fikraði mig nær honum með hæsta punktin á honum, kirkjuna, sem leiðarvísir. Hann var svakalega flottur og ég tók fullt af myndum. Það var slæmt skyggni þannig að myndirnar voru eftir því. Það var mikil þoka og rigning á köflum. Ég fer aftur í Veliko Tornovo þegar Dóra kemur og tek betri myndir af honum, og úr honum þá, vona bara að það verði betra veður.

Ég er búin að setja inn myndir úr ferðinni miklu og einnig myndir frá Martenitza hátíðinni og þjóðhátíðardegi Búlgaríu sem er 3. mars.

Hérna er það þannig að fólk hristir hausinn þegar það segir já, eða da, og kinkar kolli þegar það segir nei. Þetta getur verið mjög villandi þegar maður er að láta reyna á þau fáu orð sem maður kann í málinu. Maður spyr að einhverju og það er bara hrist hausinn eins og maður sé einhver hálviti. Ég hef oft lent í því að ganga út úr verslunum af því að ég hef haldið að viðkomandi hafi ekki átt það sem ég var að biðja um, eins og til dæmis inneign í síman minn. Ég er núna hættur að taka mark á höfuðhreyfingum og einbeiti mér bara að því að hlusta á svarið.

Ég talaði um þetta við tvær stelpur hérna og sagði þeim hvað mér finndist þetta skrítið. Þær hristu hausinn og sögðu já við höfum lesið um að fólk geri þetta í sumum löndum. Þá sagði ég, en þið gerið þetta, og eruð að því núna! Þær vildu nú ekki viðurkenna það en þegar leið á samtalið fóru þær að taka eftir þessu hjá hvor annarri og hlógu mikið. Þetta er greinlega eitthvað ómeðvitað en skrítið að taka ekki eftir því sjálfur. Þetta er samt ekki algilt hérna en flestir gera þetta. Það virðist samt fara eftir spurningunni, eða bara manneskjunni, og greinilega eru ekki allir meðvitaðir um þessa óvenjulegu líkamstjáningu. Ég hef þó gripið sjálfan mig að því að hafa smitast af þessu þannig að ekki verða hissa þó að nei þýði já hjá mér þegar ég kem aftur í vestræna siðmenningu.

Þetta er Björn sem talar frá Sevlievo

Hitti tvo stráka á internetkaffihúsinu mínu á fimmtudaginn. Annar er skoppari með erfitt nafn og hin heitir Zchezo. Ég sat á spjalli við þá í nokkra stund og fór svo með þeim á annan stað. Þar sátum við til þrjú um nóttina, drukkum öl og spjölluðum. Ég og Zchezo röltum svo samferða heim og hann fékk númerið hjá mér og sagðist hringja í mig ef að þeir ætluðu að gera eitthvað um helgina.

Á föstudagskvöld hringdi hann svo í mig og spurði hvort ég vildi hitta þá á Imperial, staðnum sem við höfðum verið á kvöldið áður. Ég hélt það nú og dreif mig til þeirra. Þegar ég kom fórum við að spjalla og þeir spurðu hvort að ég vildi kíkja með þeim til Velikotarnovo sem er um hálftíma akstur frá Sevlievo. Ég hafði sagt þeim kvöldið áður að ég hlustaði á ýmsar tegundir rokks og þeir vildu endilega fara með mér á rokkbúllu. Ég var ekki alveg viss hvort að ég ætti að fara demba mér í bíl með strákum sem ég hafði þekkt í rétt tæpan sólahring en ég lét sannfærast og þeir hringdu í vin sinn sem ætlaði að keyra okkur. Meðan við biðum eftir vininum fóru fram mikil heilabrot í kollinum á mér um hvort að ég væri að gera einhverja vitleysu. Hvort að þeir ætluðu að keyra mig út í skóg og ræna mig.

Fimm mínútum síðar kom bíllinn. Eldgamall Fiat, langur, allar út í pioneer límmiðum, ryðgaður og leit út fyrir að hanga saman á minningunum einum saman. Þetta var svona bíll sem ég ímynda mér að "low life" glæpamenn myndu keyra um á. Nú var ég orðinn stressaður. Það voru tveir strákar inni í bílnum þannig að skopparinn fór inn hægra meginn að aftan og Zchezo opnaði vinstri aftur hurðina fyrir mig. Mér fannst eins og það væri verið að þvinga mig í miðjuna þannig að ég gæti ekki komist undan. Ég var orðin virkilega stressaður og fannst allt sem þeir gerðu og sögðu vera vafasamt.

Þegar ég er kominn hálfa leið inn í bílinn sé ég, mér til mikillar skelfingar, að það er riffill milli framsætanna! Á þeim tímapunkti flugu milljón hlutir í gegnum hausinn á mér og ég var að hugsa um að hætta við. Ég ætlaði að segja að ég væri orðinn veikur eða eitthvað. Þegar ég settist svo í miðjuna stóð hlaupið á rifflinum upp í aftanvert lærið á mér og ég skalf á beinunum. Ekki lagaðist það þegar strákarnir sem voru frammí kynntu sig, "Ivan" og "Dimitriv", ruddalegustu nöfn sem ég hef heyrt.

Ég spurði skelfingu lostinn hvað þeir væru að gera með riffil í bílnum. Zchezo, sem var eini sem talaði skiljanlega ensku, sagði að hún væri óhlaðinn. Mér fannst óneitanlega ekki traustvekjandi að hafa hlaup á riffli í lærinu á mér. Stressið hélt áfram og allt sem þeir sögðu var vafasamt fyrir mér. Þeir sögðu að við þyrftum að borga bensín og spurðu hvort ég væri með pening, ég dró verulega úr þeirri upphæð sem ég var með og sagði að ég væri með eitthvað, ekki mikið. Svo spurðu þeir hvort að ég væri með skilríki og ég tók því þannig að þeir væru að spurja hvort að ég væri með visa-kort. Ég sagði því að ég væri með ökuskírteinið mitt.

Það kom svo á daginn að þeir voru bara spurja um skilríki vegna löggunnar og til að komast inn á skemmtistaði. Riffillinn var bara loftriffill og hann var settur í skottið. Þótt ég hafi verið stressaður alla leiðina byrjuðu þeir á að sýna mér svakalegan kastala þegar við komum í borgina og skyndilega voru Ivan og Dimitriv ekki eins hræðilega óhugnalegir og við fyrstu. Þeir voru bara almennilegir. Það varð þó eitthvað lítið um rokkbúlluna því við fórum á diskótek og skemmtum okkur konunglega.

Þetta er Björn Ásgeir sem talar frá Sevlievo

Martenitza er hefd sem er alltaf 1. mars her i Bulgariu. Hun taknar enda veturs og byrjun vors og er "Mart" bugarska ordid fyrir "Mars". Morgum dogum og vikum fyrir 1. mars er byrjad ad selja armbond, barm-merki og alls konar dot buid til ur raudum og hvitum tradum. Hvitu litirnir takna snjo\fegurd og raudu blod\heislu.

Sagan sem eg hef heyrt er ad einhver madur, sem var mikill barattumadur fyrir frelsi Bulgariu, hafi verid drepin af tyrkjum. Hann var vid tad tilefni i hvitum honskum og tegar blodid rann nidur hendurnar a honum urdu hanskarnir raudir og hvitir. Raudi liturinn taknar tvi blodid og hviti hanska barattumannsinns en i nutima hefdinni takna litirnir gaefu og goda heilsu.

Folk gefur hvort odru hvit og raud armbond og\eda barmmerki sem samanstanda af raudri konu og hvitum karli (eins og a myndinni), eda bara eitthvad sem buid er til ur hvitu og raudu. Tad var buid til mikid af alls konar Martenitzum, eins og tessi merki eru kollud, herna a youth centerinu, baedi armbond og barmmerki. Eg sjalfur fekk trju armbond og eitt barmmerki en a eftir ad fa fleiri, er mer sagt. Sumir eru med svona 20-40 armbond sem tau hafa fengid fra folki sem tad tekkir. Armbondin eru svo hofd um ulnlidin tangad til madur ser "stork" sem er vorbodinn her i Bulgariu.

Mars manudi er likt vid konuna herna og tad rettilega ad minu mati. Hefdin er rakin til gamallar konu sem het "grandma Marta" eda "baba Marta" a bulgorsku sem skipti skapi sinu mjog ort og oft. Mars er likt vid konuna vegna tess hve outreiknanlegur hann er, eina stundina er skitakuldi og snjokoma eda rigning og hina er hiti og sol. Tegar menn sja svo stork er tad merki um ad vorid se komid og ad tad hafi tekist ad gera gomlu konunni til geds. En litirnir merkja einnig hversu mikilvaegt tad er ad hafa breytileika i tilverunni, konunum til hross. Hviti liturinn sem nytt lif og vor tegar snjorinn bradnar. "Martenitza" er tvi fyrir gledi, heilsu og longu lifi og nyrri arstid. Raudi liturinn taknar setu solarinnar sem vex tegar lidur a sumarid.

A midvikudag, 1. mars, for eg a "tonleika" i menningarmidstodinni med stelpu sem er mikid a youth centerinu og talar fina ensku. Tar var tjodleg bulgorsk skemmtun sem samanstod af donsurum og tonlist. Dansararnir, baedi karlar og konur, donsudu bulgarska dansa og komu fram i otal buningum, mismunandi i hvert skipti, og tulkudu tonlistina med dansi sinum. Tonlistin var spilud a ymsar flautur, litla gitara, svipada og banijo, en tad var spilad a ta eins og fidlur. Einnig var i hljomsveitinni madur med eina trommu og tveir menn med pipur gerdar ur kinda-skinni, svona svipad og skosku pipurnar. Tetta var rosa gaman og eg set inn myndir fljotlega af tessum atburdi.


A morgun fostudag verdur svo lokad adalgotunni herna i midbaaenum vegna hatidarhalda. Eg og nokkrir krakkar aetlum ad fara og fylgast med herlegheitunum og ad salfsogdu verdur hviti vikingurinn med myndavelina a lofti. Eg mun svo segja fra atburdunum fljotlega og setja myndir fra "Martenitza" hatidinni, baedi a midvikudag og fostudag eins fljott og audid er.

Tetta er Bjorn Asgeir sem talar fra Bulgariu!