Hitti tvo stráka á internetkaffihúsinu mínu á fimmtudaginn. Annar er skoppari með erfitt nafn og hin heitir Zchezo. Ég sat á spjalli við þá í nokkra stund og fór svo með þeim á annan stað. Þar sátum við til þrjú um nóttina, drukkum öl og spjölluðum. Ég og Zchezo röltum svo samferða heim og hann fékk númerið hjá mér og sagðist hringja í mig ef að þeir ætluðu að gera eitthvað um helgina.

Á föstudagskvöld hringdi hann svo í mig og spurði hvort ég vildi hitta þá á Imperial, staðnum sem við höfðum verið á kvöldið áður. Ég hélt það nú og dreif mig til þeirra. Þegar ég kom fórum við að spjalla og þeir spurðu hvort að ég vildi kíkja með þeim til Velikotarnovo sem er um hálftíma akstur frá Sevlievo. Ég hafði sagt þeim kvöldið áður að ég hlustaði á ýmsar tegundir rokks og þeir vildu endilega fara með mér á rokkbúllu. Ég var ekki alveg viss hvort að ég ætti að fara demba mér í bíl með strákum sem ég hafði þekkt í rétt tæpan sólahring en ég lét sannfærast og þeir hringdu í vin sinn sem ætlaði að keyra okkur. Meðan við biðum eftir vininum fóru fram mikil heilabrot í kollinum á mér um hvort að ég væri að gera einhverja vitleysu. Hvort að þeir ætluðu að keyra mig út í skóg og ræna mig.

Fimm mínútum síðar kom bíllinn. Eldgamall Fiat, langur, allar út í pioneer límmiðum, ryðgaður og leit út fyrir að hanga saman á minningunum einum saman. Þetta var svona bíll sem ég ímynda mér að "low life" glæpamenn myndu keyra um á. Nú var ég orðinn stressaður. Það voru tveir strákar inni í bílnum þannig að skopparinn fór inn hægra meginn að aftan og Zchezo opnaði vinstri aftur hurðina fyrir mig. Mér fannst eins og það væri verið að þvinga mig í miðjuna þannig að ég gæti ekki komist undan. Ég var orðin virkilega stressaður og fannst allt sem þeir gerðu og sögðu vera vafasamt.

Þegar ég er kominn hálfa leið inn í bílinn sé ég, mér til mikillar skelfingar, að það er riffill milli framsætanna! Á þeim tímapunkti flugu milljón hlutir í gegnum hausinn á mér og ég var að hugsa um að hætta við. Ég ætlaði að segja að ég væri orðinn veikur eða eitthvað. Þegar ég settist svo í miðjuna stóð hlaupið á rifflinum upp í aftanvert lærið á mér og ég skalf á beinunum. Ekki lagaðist það þegar strákarnir sem voru frammí kynntu sig, "Ivan" og "Dimitriv", ruddalegustu nöfn sem ég hef heyrt.

Ég spurði skelfingu lostinn hvað þeir væru að gera með riffil í bílnum. Zchezo, sem var eini sem talaði skiljanlega ensku, sagði að hún væri óhlaðinn. Mér fannst óneitanlega ekki traustvekjandi að hafa hlaup á riffli í lærinu á mér. Stressið hélt áfram og allt sem þeir sögðu var vafasamt fyrir mér. Þeir sögðu að við þyrftum að borga bensín og spurðu hvort ég væri með pening, ég dró verulega úr þeirri upphæð sem ég var með og sagði að ég væri með eitthvað, ekki mikið. Svo spurðu þeir hvort að ég væri með skilríki og ég tók því þannig að þeir væru að spurja hvort að ég væri með visa-kort. Ég sagði því að ég væri með ökuskírteinið mitt.

Það kom svo á daginn að þeir voru bara spurja um skilríki vegna löggunnar og til að komast inn á skemmtistaði. Riffillinn var bara loftriffill og hann var settur í skottið. Þótt ég hafi verið stressaður alla leiðina byrjuðu þeir á að sýna mér svakalegan kastala þegar við komum í borgina og skyndilega voru Ivan og Dimitriv ekki eins hræðilega óhugnalegir og við fyrstu. Þeir voru bara almennilegir. Það varð þó eitthvað lítið um rokkbúlluna því við fórum á diskótek og skemmtum okkur konunglega.

Þetta er Björn Ásgeir sem talar frá Sevlievo