Sagði Bubbi Morteins ekki en það hefði átt vel við núna. Það hefur nefninlega komið á daginn að ég mun ekki flytja norður að bakka Dónár vegna þess að ég náði aldrei flugsundinu nægilega vel. Eftir gaumgæfilega skoðun á sundskírteininu mínu kom í ljós að ég var með lágmarkseinkun fyrir flugsund á grunnskólastigi og því ekki hæfur til að búa við Dóná í núverandi ástandi. Ég mun hins vegar flytja til Blagoevgrad sem er tæplega 80.000 manna borg um 100 km suður af Sofiu. Þetta á sér þær skýringar að vegna annatíma í Sofiu er erfitt að fá ódýra gistingu þar í svo langan tíma og því var farið þá leið að finna nýjan stað fyrir mig. Ég átti að fara til Vidin við Dóná en endanlegur ákvarðanastaður er Blagoevgrad.

Mér er sagt að þetta sé gríðarlega falleg borg og efnahags og menningarmiðja suð-vestur Búlgaríu. Hún er staðsett í dal Struma árinnar við rætur Pirin og Rila fjallanna, nálægt landamærum Grikklands og Makedóníu. Ég mun ferðast með rútu til Sofiu klukkan tvö á morgun, föstudag. Þar mun ég hitta Milenu sem er tengiliður minn hérna úti. Frá Sofiu fer ég svo suður til Blagoevgrad þar sem bíður mín studíóíbúð.

Páskarnir í ár eru aðeins í seinna lagi hér í Búlgaríu þar sem að hér er rétttrúuð kristni, þó yfirleitt séu þeir á undan okkur. Í gærkvöld á miðnætti safnaðist fólk saman í kirkjunni og kveikti á kertum fyrir hvern meðlim fjölskyldunar. Svo var gengið í kringum kirkjuna með kerti og hlustað á prestinn kyrja sálma og segja hristos vaskrese, sem þýðir í nafni krists held ég.

Það var þó svolítið undarlegt að ansi margir voru aðeins í glasi. Ekki nóg með það þá var presturinn VEL hífaður. Hann var inni að kyrja sálmana sína sem var svo sent út í gengum hátalara. Kallinn byrjaði allt í einu að tala við einhvern milli þess sem hann sönglaði eitthvað. Í eitt skipti sagði hann: nei, nei ekki herða þetta svona mikið ætlaru að drepa mig, og svo sagði hann bara hristos vaskrese. Þetta gekk svona áfram, hann var aftur að babbla eitthvað og sagði svo bara hristos vaskrese. Fólk var farið hlæja í hvert skitpi sem hann sagði eitthvað en hann er víst þekktur fyrir drykkju sína hér í bæ. Ein vinkona mín sagði mér að hann væri alltaf fullur og hefði beðið sig um að fá að sjá um brúðkaupið hennar. En það er bara ein ástæða fyrir því að hann er ólmur í brúðkaup, vegna þess að þá fær hann frítt að drekka.

Í kvöld verður svo farið í eggjakast sem verður án efa mjög áhugavert.
Gleðilega Páska

Það er líklegt að ég fari í borg sem heitir Vidin næsta föstudag í staðin fyrir Sofiu. Vidin er staðsett nyrst á landinu við landamæri Rúmeníu og Serbíu, alveg við Dóná sem lætur öllum illum látum þessa dagana. Dóná, sem rennur alla leið frá Þýskalandi, hefur ekki verið vatnsmeiri í 111 ár. Ég veit ekki hvernig þetta verður ef ég fer þangað en sem betur fer er ég syntur.

Ef þið smellið á kortið opnast stærri gluggi þar sem þið getið séð hvar Vidin er. Þar er fólk að vinna hörðum höndum þessa daganna við að hlaða sandpokum til að hindra flóð og fyrir utan borgina er búið að henda upp tjaldi fyrir 1200 manns. Ætli ég geti ekki fengið ódýra gistingu þar?

Fréttir um flóð í Dóná:
BBC og MBL

Ég og Dóra þurftum að fara á undan hópnum í Brussel til Amsterdam af því að okkar flug var fyrr en þeirra. Okkur var sagt að það gengu lestir á klukkutíma fresti til Amsterdam þannig að við fórum á lestarstöðina klukkan þrjú á aðfaranótt laugardags. Við tókum leigubíl og lentum á viðkunnalegum marokkóbúa með teina sem setti upp skrítin svip þegar við sögðum honum að flugið okkar væri klukkan sjö í Amsterdam. Hann bauð okkur að keyra okkur þangað fyrir 200 evrur og lét okkur hafa númerið sitt ef við myndum lenda í vandræðum. Þegar við komum svo á lestastöðina var okkur sagt að fyrsta lest myndi lenda í Amsterdam klukkan hálf sjö... hálftími til að hlaupa í gegnum Schipol með fullt af töskum þótti okkur mjög hæpið þannig að við hringdum í teinótta marokkóbúan okkar og hann kom að vörmu spori.

Það var samt smá stress í gangi að vera að fara með leigubíl milli landa en við róuðumst þegar bílstjórinn spurði hvort að konan hans mætti ekki koma með. Hann sagði að hún gæti þá tekið við á heimleiðinni ef hann væri orðinn þreyttur því hann væri búinn að vera á vakt í 14 tíma. Þetta reyndist ágætis fólk og þau skiluðu okkur heilum á Schipol og þaðan flugum við svo til Búlgaríu.

Þegar við komum til Búlgaríu vorum við spurð af fjórum gaurum hvort að okkur vantaði far en það eru bílstjórar sem eru ólöglegir þannig að við fundum okkur "OK Taxi" sem eru löggildir leigubílar. Dóra fékk menningarsjokk þegar við keyrðum í gegnum Sofia út á rútustöð þar sem við keyptum okkur one way ticket til Sevlievo en hún kunni betur við sig í smábænum Sevlievo. Þær tvær vikur sem Dóra var hér í Búlgaríu fórum við í tvær borgir og skoðuðum ýmislegt skemmtilegt. Á daginn vorum við á Youth centerinu og á kvöldin með vinum okkar. Tvem dögum áður en Dóra flaug heim fórum við svo til Sofia og þræddum verslunargöturnar þar.

Ég set inn myndir frá dvöl Dóru hérna fljótlega en það er svolítið mikið að gera þannig að það gæti orðið smá bið.

Lenti í Amsterdam laugardaginn 18. mars klukkan 09.00 að staðartíma. Íslendingarnir mínir voru væntanlegir klukkan tólf þannig að ég hafði tíma til spillis þangað til. Ég gekk af göflunum um Schipol flugvöllin, mátaði tré skó og smakkaði bjór. Klukkan tíu mínútur í eitt kom hópurinn loksins en ég hitti þó bara Dóru þá í gegnum glervegg. Það var frekar undarlegt að hittast svona og geta ekki faðmast heldur bara standa þarna sitthvoru megin við gler og reyna að eiga samskipti. Hálftíma seinna komust þau í gegn eftir einhverjar Iceland express tafir. Við hoppuðum svo upp í rútu og héldum til Brussel.

Eftir þriggja tíma rútuferð yfir hóla og hæðir Amsterdam lentum við á hótelinu okkar. Þar var þrifið af sér ferðaviðbjóðinn og farið í göngutúr. Við renndum okkur á fyrsta stað sem við sáum og smökkuðum ýmsar tegundir af belgískum bjór enda Brussel nefnd höfuðborg bjórsins. Um kvöldið fórum við öll tuttugu og tvö út að borða og svo enduðum við á salsa stað. Þó ég sé nú kannski ekki sleipasti dansarinn tók ég nokkur spor með Dóru en afleiðingarnar voru þrjár belgískar stelpur með glóðurauga. Á sunnudeginum var gengið yfir sjó og land og skoðað höfðuborg Evrópusambandsins og svo farið á Írskan pöbb um kvöldið.

Vikan var svo þannig að við fórum á ráðstefnur á daginn sem enduðu yfirleitt með kokteilboðum seinni partinn. Við fórum t.d. í kokteilboð heim til fastafulltrúa Íslands í NATO. Eftir kokteilboðin var farið út að borða skoðað borgina og skemmt sér frameftir.

Setning ferðarinnar var án efa þegar ónefnd stelpa ætlaði að spurja hvort að Líbanskur veitingastaður hefði kokk í stíl og sagði “Do you have a libanon cock?”